У Віцебскім заапарку з’явіліся новыя жыхары

“Вясна чароўная, вясна іскрыстая ў краіну родную прыйшла...” І радуюцца ёй усе – ад малой кузуркі да вялікага ільва. Карэспандэнты “Народных навін Віцебска” адправіліся ў гарадскі заапарк – паназіраць за тым, як ажыла і абудзілася прырода, як сустракаюць гэту найцудоўнейшую пару года жывёлы і птушкі...
Віцебскі заапарк / Витебскиий зоопарк. Фота Сержука Серабро

Дырэктар Віцебскага заапарка Аляксей Андрэйкоў адразу высыпаў на нас цэлы мех вясновых навін:

– Па-першае, у нас з’явіліся новыя жыхары. Некалькі тыдняў таму з Мінскага заапарка мы прывезлі парачку камерунскіх казлянят. Іх адразу ж палюбілі ўсе маленькія наведвальнікі. Бачаць іх на уваходзе і крычаць у захапленні: “Ой, козлікі!” Другі наш нядаўні набытак – тры кітайскія шаўковыя курачкі і пеўнік. Вось паглядзіце, якія яны незвычайныя: упрыгожваюць курачак сіне-блакітныя “завушніцы”, а іхняе пер’е падобна на поўсць. А яшчэ ў іх 5-6 пальцаў на лапах, у звычайных кур – толькі тры. Цікава, што мяса гэтых птушак – чорнае. Аднак яно карыснае, і кітайцы робяць з яго лекі, якія ачышчаюць кроў.

Віцебскі заапарк / Витебскиий зоопарк. Фота Сержука Серабро

Дзівосных курачак пасялілі ў вальер, дзе жывуць ангорскія марскія свінкі і пеўчыя птушкі. Пярнатых шмат, і толькі спецыялісты могуць адрозніць, калі спявае чыж, а калі шчыгол, зелянушка, амялушка, канарэйка ці чачотка. Што тычыцца марскіх свінак, то ўвесь парадокс у тым, што гэта жывёла ніколі не мела ніякіх адносінаў ні да мора, ні да свінняў. А называецца яна так, таму што трапіла ў Еўропу з-за мора, дакладней нават, з-за акіяна – з Паўднёвай Амерыкі, дзе сустракаецца ў дзікім стане і зараз.

Віцебскі заапарк / Витебскиий зоопарк. Фота Сержука Серабро

Яшчэ два набыткі жывуць пакуль што ў дырэктарскім кабінеце, пад ягоным асабістым наглядам. Гэта жук зафобас, якога вырошчваюць спецыяльна ў якасці корма для павукоў, скарпіёнаў, чарапах і яшчарак. У другім кантэйнеры знайшоў часовы прытулак гіганцкі афрыканскі смоўж ахаціна – самы буйны прадстаўнік сярод сухапутных малюскаў (дасягае да 30 см у даўжыню). Гэты смоўж з вачыма на канцах шчупальцаў шкодзіць сельскагаспадарчым раслінам, асабліва цукроваму трыснёгу, бананам і цытрусавым. Для ЗША ахаціна – сапраўднае нацыянальнае бедства: у Фларыдзе яны так размножыліся, што знішчылі ў штаце усё – і палеткі, і кару на дрэвах, і нават атынкоўку на дамах! Гэта не жарт, каб будаваць ракушку, смаўжам патрэбны кальцый, вось яны яго і здабывалі, аблізваючы фасады дамоў. Таму ўсе ахаціны, якія трапляюць у ЗША, заслугоўваюць смяротнага пакарання, а аматарам гэтых жывёл даюць 5 гадоў турмы. У Еўропе гэтыя шкоднікі палёў ў прыродзе не выжываюць, і іх часта разводзяць у садах і тэрарыумах.

Віцебскі заапарк / Витебскиий зоопарк. Фота Сержука Серабро

Не так даўно ў заапарку з’явілася і перламутравая нутрыя. Гэта не надта ахайнае, але досыць мілае стварэнне. Перад тым як згрызці морквіну ці бурак, нутрыя абавязкова памочыць гародніну ў вадзе, якая наліта ў тазіку побач.

Віцебскі заапарк / Витебскиий зоопарк. Фота Сержука Серабро

Далейшую экскурсію для нас ладзіць ужо супрацоўніца па дагляду за жывёламі Наталля Пятроўна Жывадрова: “У нашага паўліна адрос новы хвост. Мінулым летам прыгажун пачаў ліняць. Дзесьці ў снежні хвост стаў адрастаць, і зараз паўлін зноў ім хварсіць. Асабліва любіць распускаць яго, калі свеціць сонейка”.

Віцебскі заапарк / Витебскиий зоопарк. Фота Сержука Серабро

А вось тыгроваму пітону Пітошы, па-мойму, усё адно, вясна ці зіма на двары, сонейка ці дождж. Жыве ён у гордай адзіноце і практычна ўвесь час спіць. “Ён становіцца актыўны на світанні, а таксама з наступленнем цемры. Тады пачынае поўзаць ці купацца ў басейне. Есць ён усяго раз на месяц, але патрабуе толькі жывы корм – трусоў, марскіх свінак. На мёртвых нават не рэагуе. Калі Пітоша не надта галодны, яго можна выпусціць з клеткі, каб ён крыху пабыў на волі. Пітон поўзае, а мы можам хадзіць побач, рабіць уборку. Канешне, такія прагулкі адбываюцца, калі ў зале няма нікога з наведнікаў”, – распавядае нам спадарыня Наталля пра пітонава жыццё-быццё.

Віцебскі заапарк / Витебскиий зоопарк. Фота Сержука Серабро

Ёсць спадзеў, што сёлета абзавядуцца патомствам заапаркавыя буслы. Зараз яны якраз дабудоўваюць гняздо. “Працаваць над сваім домам яны пачалі дзесьці месяц таму. Спачатку насілі розныя палачкі, а зараз шукаюць траву, мох, што-небудзь мяккае. Летась яны спрабавалі звіць гняздо, ды нешта кінулі. А ў гэтым годзе ўзяліся за справу больш старанна, можа, і вывядуць птушанят”, – кажа Наталля Пятроўна. Цікава, што жыхары віцебскага заапарка ладзяць гняздо не на дрэве, як гэта бывае звычайна, а на вялікай карчажыне, амаль што на зямлі. Але з’ява гэта не унікальная – проста ў птушак пашкоджаныя крылы, і яны не могуць лётаць.

І яшчэ адна радасная навіна: старажыл і талісман віцебскага заапарка 22-гадовы леў Рыгус выдатна адчувае сябе пасля аперацыі, якую ён перанёс у лютым. Нагадаем, што спецыялісты ветакадэміі выдалілі яму ўросшыя кіпцюры на пярэдніх лапах.

– Ходзяць чуткі, што леў памёр, людзі тэлефануюць у заапарк і выказваюць спачуванні. Дык вось напішыце, што наш Рыгус жывы-здаровы, – папрасіў дырэктар заапарка Аляксей Андрэйкоў.

Мяркуючы па тым, што лёва штодзень з’ядае па 10 кг ялавічыны, актыўна рухаецца, любіць гуляць з колам, якое вісіць у ягонай клетцы, хвароба і сапраўды больш не турбуе немаладога ўжо Рыгуса. Падчас нашага візіту леў спаў у сваім вальеры, але, пачуўшы ласкавы голас Наталлі Пятроўны, выйшаў і дазволіў супрацоўніцы заапарка пачухаць сябе за вушкам. Ляніва пакратаў лапай кола, аднак вельмі хутка страціў да нас цікавасць – нездарма ж ён цар звяроў...


Меткі: , , , ,

Падобнае

    Каментаваць