З Днём роднай мовы

Рэдакцыя “Народных навін Віцебска” віншуе сваіх чытачоў з Міжнародным днём роднай мовы, які адзначаецца сёння. У якасці пажадання – вось гэты не дужа вядомы, але цудоўны верш Уладзіміра Караткевіча, які ён напісаў у канцы 1950-х гадоў і прысвяціў Янку Брылю.

Мова

Ёсць паданне вякоў, што разбурыць калісь
Вавілонскую Вежу Адам
І няўмольна сальюцца мовы зямлі
У адну, няродную нам.
І мая безвыходна пойдзе у змрок,
У атрутны, як вечнасць, цень,
Трапяткая і сіняя, як васілёк,
Гарачая, як прамень.
Я ні шчасця, ні будучых дзён не жадзён,
Хай пятля, хай памерці ў журбе,
Хай не будзе ні шчасця, ні будучых дзён,
Калі ў іх не будзе цябе.
Сірата па з'едлівай волі багоў,
Гінучы мой карабель,
Хай не будзе світання ў народа майго,
Калі досвіткам здрадзіць цябе.
Ад палеткаў райскіх лёгкай ступой,
Збочу я да пякельных катлоў,
Калі першы жа ангел на мове маёй
Мне не скажа: «Братка, здароў».
І няхай да мяне не прыйдзе вясна,
Песня, шчасце, каханне, спакой, —
Ўсё адно не змяняю твой чорны праснак
На атруту пшаніцы чужой.
Ты мой ясны хлеб і каханы май,
Песня продкаў, нашчадкаў палі,
Без цябе, не з табой — не патрэбен мне рай
На душы. Ў небясі. На зямлі.


Меткі: ,

Падобнае

    2 каментарыя

    1. BY  
      21/люты/2012 у 9:29

      Дзякую Яна i таксама усiх вiншую.
      Сябры, 24 лютага 2012 года Народнаму паэту Беларусi Рыгору Iванавiу Барадулiну споунiцца 77 гадоу.
      Павіншаваць святочнай паштоўкай Рыгора Iванавiча можна па адрасе:
      220113, Менск, Мележа, 4-256.
      Рыгору Іванавічу Барадуліну.
      Рыгору Іванавічу будзе вельмi прыемна.

      Мая мова
      Сцвярджаюць гісторыкі і мовазнаўцы,
      Што паступова сціраюцца грані нацый
      І, нібыта як перажытак,
      аджыць павінна абавязкова
      Мова маці маёй – беларуская мова…
      Што мне, як імя ўласнае, блізкая і знаёмая,
      Што па жылах маіх цячэ
      і сонным Сажом і Нёманам.
      Я чакаю часіну сябрыны людской,
      Але не згаджуся, што родныя мовы луской
      Былі на рыбіне чалавецтва,
      Якая ў вечнасць плыве акіянам вечнасці.
      Галеюць увосень гаі-касмачы,
      Па вясне расціскаюць лісты
      Свае кулачкі маладыя.
      І калі нават мова мая замаўчыць,
      То не зробіцца мёртвай латынню.
      Словы, дзе кожны гук
      Азяблай сініцай цінькае,
      Не стануць тэрмінамі медыцынскімі.
      Гэтыя словы
      Павінны вывучыць будуць нанова,
      Каб даведацца,
      Як Русь мая, белая
      Ад вясновай наквеці
      І касцей няпрошанай набрыдзі
      З-пад чарапастых свастык,
      Вольнай воляй сваёй даражыла,
      Як з братамі і сёстрамі
      Шчыра дружыла.
      Калі мова мая
      Уліецца ў агульны людскі акіян –
      Пацячэ ў ім, стрыманая,
      Цёплым Гальфстрымам.
      І будзе мне сэрца грэць
      Кожным ашчаджаным словам,
      Бо як жыта спрадвечная
      Беларуская мова!

    2. Иванна Иванова  
      21/люты/2012 у 13:46 1

      Каментатар писал:
      Дзякую Яна i таксама усiх вiншую.
      Сябры, 24 лютага 2012 года Народнаму паэту Беларусi Рыгору Iванавiу Барадулiну споунiцца 77 гадоу.
      Павіншаваць святочнай паштоўкай Рыгора Iванавiча можна па адрасе:
      220113, Менск, Мележа, 4-256.
      Рыгору Іванавічу Барадуліну.
      Рыгору Іванавічу будзе вельмi прыемна.

      Вялики дзякуй за напамин. Пакуль у нашай гаратнай краине ёсць такия Чалавеки з вяликай литары, як "дзядзька Рыгор" - ёсць надзея на адраджэнне. Здароуя, здароуя и яшчэ здароуя Вяликаму Беларусу.

      Трэба дома бываць часцей,
      Трэба дома бываць не госцем,
      Каб душою не ачарсцвець,
      Каб не страцiць святое штосьцi.

      Не забыць, як падвялы аер
      На памытай падлозе пахне,
      Як у студню цыбаты асвер
      Запускае руку да пахi.

      Не забыць сцежкi той, што цябе
      На дарогу выводзiла з дому,
      Што ў хаце там быў рубель
      У цане i па курсу старому.

      Не забыць, як марозам злым
      Клямка пальцы пячэ балюча
      I адкуль на стале тваiм
      Бохан свежага хлеба пахучы.

      Помнiць свой на iржышчы цень,
      Не забыць, як завуць суседа,
      Не забыць, як пяе пад дзень
      За вясёлым сталом бяседа.

      Помнiць кожнай маснiцы спеў,
      Кожны кут у прыцiхлай хаце.
      Лёсу дзякаваць, што паспеў
      Ты пачуць блаславенне мацi.

      Трэба дома бываць часцей,
      Трэба дома бываць не госцем,
      Каб душою ты стаў чысцей
      I не страцiў святое штосьцi

    Каментаваць