Алена Каваленка: “Я за Сяргеем, як за каменнай сцяной”

Напярэдадні 8 Сакавіка “ННВ” завіталі ў госці да жанчыны, якая будзе адзначаць гэта свята адна, без свайго мужчыны і кветак. Муж гэтай спадарыні, палітвязень Сяргей Каваленка, пры ўсім жаданні не можа падарыць ёй сваю ўвагу – ён тры месяцы галадае на знак пратэсту і зараз знаходзіцца ў турэмным шпіталі на Валадарцы ў Мінску. Алена Каваленка чакае. Моліцца. Верыць у лепшае. Стараецца не плакаць. Жонкі барацьбітоў не могуць сабе гэтага дазволіць. Алена толькі крыху нервова круціць ў доўгіх прыгожых пальцах мяккага ружовага зайца – цацку сямімесячнай дачушкі, і распавядае пра самае патаемнае, рамантычнае і дарагое для кожнай жанчыны. Пра сваё каханне, замужжа, дзяцей.
Алена Каваленка з малой дачкой дома. Фота Яны Ільіной

“Сяргей – мой лёс. Мы нават знаёміліся двойчы”

– Алена, давай з самага пачатку. Як вы з Сяргеем пазнаёміліся?

– Мы знаёміліся… двойчы! Першы раз – 11 гадоў таму, каля ВДУ імя Машэрава. Я паступала ва ўніверсітэт і прыйшла даведацца, ці ёсць маё прозвішча сярод залічаных. У нас з Сяргеем розніца ва ўросце амаль 9 год. Мне тады было 17, а яму 26. Пазнаёміліся, ён праводзіў мяне дадому. Пакінула яму свой тэлефон, ды ён яго згубіў. Але гэта відавочна быў лёс – бо мы зноў сустрэліся! Адбылося гэта амаль праз два гады – я ўжо скончыла тады другі курс біялагічнага факультэта. Мы з сяброўкай ішлі каля Лядовага палаца. Ён таксама быў з нейкім сябрам. І адразу ж мяне пазнаў! А я нават не ўзгадала, хто гэта. Ён нагадаў мне пра наша першае знаёмства. І на гэты раз ужо не згубіў майго нумару тэлефона. Сустрэліся. І адразу, на першым спатканні, Сярожа сказаў, што мае намер са мной ажаніцца.

– А што ў жаніху цябе найбольш уразіла?

– Адразу было бачна, што ён сапраўдны мужчына. У Сяргея вялікая моц духу, мужнасць. Гэта, канешне, адчувалася адразу.

– Твой муж вельмі часта ўзгадвае беларускую шляхту. Нават у сваім заключным слове на судзе ён разважаў на гэту тэму. А ў адносінах да сваёй жанчыны ён праяўляе шляхетнасць?

– Канешне ж, ён дарыў мне кветкі і ўвагу, заўсёды непакоіўся за мяне. Магу сказаць адно: за ім я сябе адчуваю, як за каменнай сцяной. Ён заўсёды абароніць, адстаіць і сваю жанчыну, і свае правы.

– А як твой абраннік прызнаўся ў каханні?

– Проста, вельмі проста. Гэта было ўзаемнае каханне. Перад нашым вяселлем Сяргей тры з паловай месяцы працаваў у Расіі, на Поўначы. І я яго чакала. Распісаліся мы 18 чэрвеня 2004 года.

– Калі не сакрэт, чаму так сталася, што вы жаніліся двойчы?

– У кожнай сям’і здараюцца непаразуменні. На жаль, прайшлі праз гэта і мы. Гэта быў чыста эмацыйны крок – падаць заяву на скасаванне шлюбу. Мы не жылі разам толькі месяц. А потым ужо памірыліся. Ды атрымалася так, што заяве ў загсе ўжо далі ход. Калі нас разводзілі ў верасні 2010 года, у мяне ўжо было два тыдні цяжарнасці малодшай дачкой Вікай. А нядаўна, у лютым, мы распісаліся паўторна. Рэгістрацыя гэтага шлюбу адбывалася далёка не ў рамантычных умовах – у пакоі для спатканняў віцебскага СІЗА-2. Жаніх быў у кайданках. А сведкамі – міліцыянты…

“Я цалкам на баку мужа”

– Алена, скажы, толькі шчыра, паклаўшы руку на сэрца. Каб ведаць наперад усё, што табе давядзецца перажыць, ці пайшла б ты замуж за апазіцыянера?

– Я ўжо казала: гэта быў лёс. Але выходзіла замуж я за простага, самага звычайнага хлопца. У яго тады не было яшчэ такіх выразна акрэсленых поглядаў. Прынамсці, мне ён іх у той час не выказваў. Канешне, сваё бачанне таго, што адбываецца ў краіне і свеце, у яго было і тады. Сяргей заўсёды шмат чытаў. Але ўсё гэта было не ў той меры, як зараз. Ягоныя погляды і перакананні раслі разам з нашай сям’ёй.

– А табе ніколі не прыходзіла здрадніцкая думка: “Ва ўсіх мужыкі як мужыкі – з працы ды дадому, на родную канапу. А мой сцягі вешае, па дахах лазіць, жыццём рызыкуе…”?

– Спачатку – так, мне гэта не вельмі падабалася. А потым я цалкам перайшла на бок Сяргея. Мы з мужам разам раслі – як беларусы, як грамадзяне. Ён на мяне вельмі моцна паўплываў, мы пастаянна размаўлялі на тэму нацыянальных каштоўнасцей. Праўда, тое, што беларусы не шануюць сваю родную мову, мяне здзіўляла яшчэ і да знаёмства з Сяргеем.

– Напэўна, гэта дужа цяжка – быць жонкай чалавека, які супрацьстаіць уладам, агромністай і жорсткай дзяржаўнай машыне?

– У нейкай ступені я адчуваю сябе жонкай пажарнага, альпініста ці нейкага іншага чалавека, у якога рызыкоўная праца. Адразу гэта было вельмі цяжка. Але псіхіка чалавека да ўсяго адаптуецца. Канешне, я і зараз перажываю, але ўжо не так востра, як на пачатку. Прычым яго могуць і неабавязкова за сцяг затрымаць. Як тады, 19 снежня мінулага года – прыехалі і забралі проста з дому. Заходзяць два міліцыянты, кажуць: “Трэба праехаць. Паедзем паразмаўляць наконт скаргаў, якія вы пісалі, што да вас уначы міліцыя з’яўляецца”. І – усё. Пасля таго мы Сяргея дома ўжо не ўбачылі. Як 37-мы год…

Увогуле цягам месяца, апошняга перад тым, як мужа забралі, супрацоўнікі праваахоўных органаў прыходзілі да нас кожную ноч. З 3 да 5 гадзін раніцы пастаянна правяралі, ці дома Сяргей. Звоняць у дзверы, заходзяць, пытаюцца: “Дома?” – “Дома”. – “Всё хорошо?” І так могуць па некалькі разоў за ноч. А падчас “Славянскага базара”, выбараў, Дня волі, Новага года маглі прыйсці і па пяць разоў – у перыяд з 9 вечара да 7 раніцы. На навагодняе свята, калі надыходзіў 2011 год, варта на нашай пляцоўцы стаяла суткі. А да гэта ўвечары 31 снежня Сяргея былі затрымалі, і я ўжо думала, што буду Новы год адна сустракаць. Потым, праўда, адпусцілі, але паставілі “ахову” на пляцоўцы.

– А пра тое, што муж збіраецца падняць сцяг на ёлцы, на такой страшэннай вышыні, ты што-небудзь ведала?

– Ён мне сказаў, што хоча зрабіць нейкі ўчынак, за 20 хвілін перад тым, як сысці з дому. Але які ўчынак, дзе і калі – я нічога не ведала. Даведалася, калі Сяргея затрымалі. Першыя думкі былі такія: “Як ён? Што з ім будзе? Што будзе са мной? Яго з намі зноў няма, і наколькі – невядома…” А што гэтая ёлка – 35 метраў, што ён туды здолеў залезці, мяне не здзівіла. У Сяргея добрая фізічная падрыхтоўка, і для мяне гэта не было навінай. І калі ён штосьці захоча зрабіць, ён гэта зробіць. Аднак тое, што ён вывесіў сцяг у месцы, дзе шмат міліцыі, гэта, канешне, было для мяне нечаканасцю, цудам.

– Ці адчувала ты нейкі ціск на працы з-за дзейнасці мужа?

– Спачатку я працавала настаўніцай хіміі ў СШ №31. Ціск пачаўся, калі з’явіўся сцяг на Уваскрасенскай царкве. Тады да мяне прышоў чалавек з органаў і стаў культурна так пагражаць: “Паўплывайце на свайго мужа, а то можаце і без працы застацца”. Аднак са школы я сышла сама. Прычына зусім не ў дзейнасці мужа. А ў тым, што настаўнікам мала плацяць, і работа гэта вельмі нервовая. Мне было цяжка ў псіхалагічным плане: калі ты настаўнік – ты заўсёды на працы. Я ставілася да сваіх абавязкаў вельмі адказна: калі з-за сямейных спраў не паспявала падрыхтавацца да ўрокаў ці праверыць сшыткі, то ўставала пасярод ночы. Мне пастаянна снілася, як я рыхтуюся да ўрокаў. І я не вытрымала, сышла. Працавала пашпартысткай, а потым, калі Сяргей здзейсніў свой учынак – сцяг на ёлцы, пайшла ў ЖЭУ дыспетчарам. І працавала там да дэкрэтнага.

Сяргей і Алена Каваленкі з сынам ля школы. Courtesy photo

“У Сяргея праграмма-мінімум – трое дзяцей”

– Я думаю, многім людзям цікава, які Каваленка ў звычайным жыцці, які ён бацька і гаспадар?

– Як бацька Сяргей вельмі добры. Усё, што на сёння ведае і чым займаецца наш старэйшы сын Валік, гэта заслуга ў першую чаргу не мая, а мужава. Ён прачытаў шмат літаратуры па выхаванні дзяцей. І першыя кнігі, першыя развіваючыя цацкі – усё гэта набываў Сяргей. Ён лічыць, што дзецям трэба з самага ранняга ўзросту слухаць класічную музыку. І Валік з першых дзён слухаў Чайкоўскага, Моцарта. Хлопчык у год і сем месяцаў ужо ведаў літары. Сяргей набыў азбуку ў выглядзе плаката, і хутка з ягонай дапамогай сынок ужо яе вывучыў. Увогуле, амаль усе ідэі па выхаванні дзяцей былі ягонымі. Англійская мова, маляванне ў школе ранняга развіцця, а потым скрыпка і хакей у Валіка – усё гэта прыдумаў і арганізаваў муж.

Сяргей Каваленка з нованароджанай дачкой. Courtesy photo

А Віка… Яна была вельмі сумная, напэўна, цэлы тыдзень, як бацьку забралі. Яна ж так любіла сядзець у яго на ручках! Ён яе гушкае, а яна ўвесь час глядзіць на яго асаблівым позіркам, як ні на каго іншага. Я яшчэ жартавала: “На цябе больш ніхто не будзе глядзець такімі закаханымі вочкамі, як дачка”. А як таткі не стала, то дужа засумавала. Між іншым, дачка зараз вельмі добра есць – падбірае ўсё! Я нават думаю: можа, гэта нешта такое на ментальным узроўні адбываецца: дзіця есць і за сябе, і за бацьку, каб таму хоць трошкі лягчэй было… Віка ўвогуле вельмі падобная на Сяргея знешне – гэткая ж светлавокая і светлавалосая. А Валік больш на мяне падобны. Бацькавы толькі “ямачкі”.

Сяргей заўсёды хацеў шмат дзяцей, хаця б трое. Гэта яго такая праграма-мінімум. У гэтым мы з ім на пачатку разыходзіліся. Але з гадамі светапогляд мяняецца. І зараз, калі б было ўсё добра, можа, я і нарадзіла б яшчэ адно дзіця…

Алена Каваленка з дзецьмі. Courtesy photo

– А імя Вікторыя, што значыць “перамога”, гэта Сяргей дачцэ даў?

– Не, гэта дзед, Сяргееў бацька, гэтак пажадаў. Мы хацелі назваць Віку Лёляй. Так звалі бабулю Сяргея. І – славянскую багіню вясны. Аде дзед вельмі нас прасіў, і мы саступілі яму. А сыну імя даў ужо Сяргей. Валянцінам звалі ягонага дзядзьку. Па словах мужа, гэта быў вельмі разумны, таленавіты і моцны характарам мужчына.

Каваленка яшчэ пад’есць і жончынага баршчу, і беларускіх зразаў

– Якія мужавы якасці цябе захапляюць? І за што ты на яго звычайна сварышся?

– Сяргей – вельмі супярэчлівы чалавек. Добрае і адмоўнае ў ім побач. Ён вельмі адкрыты, шчыры, у ім няма крывадушша. Ён максімаліст. Дрэнная рыса, якую заўважала не толькі я, – гэта запальчывасць. Але тут мы з ім – два боты пара. Увогуле ў нас шмат падобнага. Па сваіх якасцях ён – лідар. Яму важна, каб ён быў у чымсьці першым. І апошняе слова ў сям’і павінна заставацца за ім. Напачатку ў нас былі канфлікты з-за гэтага. Па маладосці хацелася паказаць свой гонар. А потым зразумела, што саступіць мужу – лепш і для сям’і, і для дзяцей. Сяргей мне казаў: “Розум жанчыны ў тым, каб умець хаця б знешне падпарадкавацца мужу. А глупства – быць вышэй за яго”. Як ні круці, гэта так.

– Распавядзі пра вашыя сямейныя традыцыі.

– У апошнія пяць гадоў на святочным стале ў нас увогуле няма ніякага спіртнога. Сяргей нават супраць дзіцячага шампанскага. Ён за тое, каб пітво не прапагандавалася ў сям’і, каб спіртное на стале не бачылі дзеці. Вельмі шмат увагі надае фізічнаму выхаванню сына, сочыць, каб той рабіў зарадку. Выходныя ён па магчымасці стараўся прысвяціць сям’і. Хадзіў з Валікам у музеі, цырк, заапарк.

– Зараз, канешне, калі твой муж галадае на знак пратэсту, гаварыць пра ягоныя ўлюбёныя стравы – блюзнерства… І тым не менш, вось што ён, напрыклад, любіць на сняданак? Я веру, што ты яму яшчэ абавязкова прыгатуеш нешта смачнае…

– Сяргей заўсёды імкнуўся рабіць усё правільна для здароўя. І быў накіраваны на здаровае харчаванне. Любіць нацыянальныя стравы. У нас ёсць кніга “Беларуская кухня. Моц смаку”, дык гатую па ёй. Напрыклад, зразы. Я думала, гэта нейкія бульбяныя бліны. А гэта, аказваецца, такія мясныя рулецікі, у якія закручаныя кавалачак сала, смажаныя шампіньёны, морква і цыбуля. Вельмі смачна! Яшчэ любіць боршч, грэчаскі салат, садавіну, мёд. І, канешне ж, селядзец “пад шубай”! Кожны Новы год ён хацеў, каб у нас была нейкая новая, арыгінальная страва. А я сама вельмі люблю Вялікдзень. Пяку тады булкі, пірагі. Праўда, атрымлівалася, што некалькі Вялікадняў Сяргея не было з намі…

“Перад кожным сваім сцягам Сяргей маліўся”

– А ў храм вы ходзіце?

– Так. Сяргей – вельмі веруючы чалавек. Калі я была ў яго на мінулым спатканні, ён папрасіў, каб я хадзіла ў царкву, малілася, каб у нашай сям’і было ўсё добра. Я ведаю, што перад кожным сваім сцягам Сяргей заўсёды маліўся. І казаў мне, што гэта яму Бог дапамагае прапагандаваць нашу нацыянальную сімволіку. Было заўважна, што ён у такія моманты ўнутрана збіраецца, канцэнтруецца на тым, што збіраецца зрабіць.

– Алена, твой адказ на гэта пытанне прадказальны. Але аб чым ты зараз больш за ўсё марыш?

– Мару, каб Сяргей хутчэй быў з намі. Каб з ягоным здароўем было ўсё добра. Каб наша сям’я годна прайшла праз усё гэта. Гэтага жадае і сам Сяргей. На спатканні ён мне сказаў: “Я нічога зараз так не хачу, як быць са сваёй сям’ёй”.

P.S. У лісце да намесніцы старшыні “Маладога фронту” Насты Палажанкі Сяргей Каваленка пісаў: “Я без сваіх дзяцей і жонкі больш і дня жыць не магу, тым больш што ведаю, што яны таксама без мяне не могуць – пішуць мне лісты і плачуць». Ліст Наста абнародавала з прычыны таго, што справа палітвязня турбуе многіх беларусаў.

Даведка “ННВ”: Сяргей Каваленка – актывіст КХП-БНФ. 16 студзеня адзначыў 37 гадоў. Нарадзіўся ў Віцебску. Скончыў Віцебскі політэхнічны тэхнікум. Да зняволення быў індывідуальным прадпрымальнікам, займаўся рамонтамі кватэр. Жанаты, мае двух дзяцей – 7-гадовага сына Валянціна і 7-месячную дачку Вікторыю.

7 студзеня 2010 года вывесіў бел-чырвона-белы сцяг на 35-метровай навагодняй ёлцы на плошчы Перамогі ў Віцебску. За што атрымаў мянушку “беларускі Бэтман” і тры гады так званай “хатняй хіміі”. 24 лютага 2012 года за нібыта парушэнні рэжыму адбывання гэтага пакарання атрымаў яшчэ 2 гады і 1 месяц калоніі агульнага рэжыму. З 19 снежня 2011 года трымае галадоўку пратэсту. Страціў каля 30 кілаграмаў вагі. Па словах жонкі, зараз ён важыць 56 кілаграмаў.

Акрамя свайго самага знакамітага сцяга на ёлцы, Каваленка безліч разоў уздымаў у Віцебску нацыянальныя штандары ў розных небяспечных месцах: на дахах шматпавярховых дамоў, царкве, страле будаўнічага крана, вежах электраперадач.


Меткі: , , , ,

Падобнае

    45 каментарыяў

    1. ира  
      3/сакавік/2012 у 14:19

      Очень хорошая статья!!!Леночка,всё будет хорошо!Ну не может всё плохо закончиться,я уверена!

    2. Сергей  
      3/сакавік/2012 у 14:27 1

      Надеюсь, что в этой семье будет счастливый конец.

    3. Сеня  
      3/сакавік/2012 у 17:03 2

      Дура она. Нет что-бы мужа на путь истинный направить, а не бегать теперь в разные инстанции.

    4. Гога  
      3/сакавік/2012 у 17:04 3

      @ Сергей:
      "Конец" он для любой семьи - счастие когда он есть.

    5. Inesse Borg  
      3/сакавік/2012 у 17:28 4

      Сам ты Сеня дурак. А детки классные. Дай им Бог .....

    6. Иванна Иванова  
      3/сакавік/2012 у 17:50 5

      Оба-на!.. Сеня - а ты случаем ни з Лепля?..

    7. goga  
      3/сакавік/2012 у 18:03 6

      Он с п. Витьба...

    8. Inesse Borg  
      3/сакавік/2012 у 18:07 7

      😉
      @ Иванна Иванова:
      Я всегда поражалась точностью Ваших формулировок.

    9. Inesse Borg  
      3/сакавік/2012 у 18:11 8

      goga пісаў:

      Он с п. Витьба…

      Если это так, то Сеня - это не имя, а диагноз.

    10. Иванна Иванова  
      3/сакавік/2012 у 18:21 9

      Inesse Borg писал:
      <b>goga</b> пісаў:

      Если это так, то Сеня - это не имя, а диагноз.

      Ну - что тут сказать?.. В принципе - в каждом городе есть хоть один свой местный юродивый. Где спокойный, где буйный - но всегда малахольный.

    11. Сесицкий Сергей  
      3/сакавік/2012 у 19:16 10

      @ Сеня:
      "Ты зачем усы сбрил, дурик?" (с)

    12. acrid71  
      3/сакавік/2012 у 20:33 11

      Яна,что это за профессия-пожарник?

    13. Иванна Иванова  
      3/сакавік/2012 у 20:41 12

      Пожарник – тот, кто устроил пожар, а пожарный – тот, кто гасит. Во!

    14. acrid71  
      3/сакавік/2012 у 20:48 13

      @ Иванна Иванова:
      Гляньте в вике,там еще веселее-Погорелец, поджёгший своё имущество ради выгоды, либо нищий, прикидывающийся погорельцем (согласно Гиляровскому)

    15. Иванна Иванова  
      3/сакавік/2012 у 21:06 14

      А Гиляровский, видаць - Хфантазёр был?..

    16. Яна Ільіна  
      3/сакавік/2012 у 21:21 15

      acrid71 пісаў:

      acrid71

      Дзякуй, выправіла на пажарнага. Варыянт "пажарнік" няправільны, аднак усё ж менавіта ён часцей ужываецца ў размоўнай гутарцы. Сустракаецца часам і ў літаратуры.

    17. сосед  
      3/сакавік/2012 у 21:50 16

      Красивая статья! Цветистая! Напоказ, как результат работы пластического хирурга. Иногда, конечно, силикон можно и не заметить. Но иногда, как говорится, "от природы было лучше"... По-настоящему трогает в этом повествовании все то, что "из жизни" -- история знакомства, свадьба, рождение детей. но заголовок -- просто карикатурный. "Как за каменной стеной" быть замужем за Сергеем Коваленко -- это кто ж поверит? За Сергеем, который пъяный прыгал с моста, который пьяным приставал к несовершеннолетней, который пьяным шатался по улице, позоря себя и свою семью? Уважаемый журналист, вы не в Витебске живете? В нашм городе про Сергея Коваленко знают много так что не надо ля-ля. И вот это просто смехотворно: Сяргей нават супраць дзіцячага шампанскага. Ён за тое, каб пітво не прапагандавалася ў сям’і, каб спіртное на стале не бачылі дзеці. как бы веришь, вспоминая поддатого Серёжу!
      Хочу сказать вот что: Сергей и вправду неординарный человек, очень смелый, изобретательный, сражающийся за национальные идеалы. Я горжусь, что живу с ним в одном городе, потому что именно в Витебске он вывесил флаг на елке и этим вошел в историю. Но лепить из него ангела - это зря. Те, кто его лично знает, толко посмеются над вашими стараниями.

    18. goga  
      4/сакавік/2012 у 0:26 17

      сосед пісаў:

      Но лепить из него ангела - это зря.

      --------- Ну не добивать же его ... А кто без греха ??? Попы продались с потрохами- в храм заходить не хочется. Власть завралась так,что сама забывает сегодня о чём говорила вчера. У кормушки хрюкают так,что самим уже стыдно, но не хотят себе в этом признаться. Да не ангел. Но и не подонок с закасанными рукавами...

    19. Volc  
      4/сакавік/2012 у 0:39 18

      Сеня пісаў:

      Нет что-бы мужа на путь истинный направить

      Сеня!! баклан! Ёптеть-шмоптель! Читаль и плякаль и рыдаль... Так ента ты да Алены ушколу ползал и убидительно рыкамендавал "направить мужа на истины путь" ))))) А истины эта какой? Лизать геморой Иванову? Как делаешь ты?

    20. Selianin  
      4/сакавік/2012 у 0:46 19

      Volc: инструкцию ему послать?)))

    21. Зверобой  
      4/сакавік/2012 у 9:12 20

      сосед пісаў:

      “Как за каменной стеной” быть замужем за Сергеем Коваленко — это кто ж поверит

      У каждого своя стена, каждый строит её как умеет. Не думаю, что ваш карточный домик прочнее. Уж больно ты смелый, как я погляжу...пинать лежачего. А ты про Колюнчика напиши, которому за папиной стеной енаралы "честь" отдают на парадах...Как бы после этого обиженный хлопчик тебя из золотого пистолетика не расстрелял. Пулей из колхозного.....

    22. сосед  
      4/сакавік/2012 у 9:37 21

      @ goga:
      _ и Зверобою тоже _

      Это не про Сергея писалось. Пинать лежачего -- последнее дело, и уж точно он не подонок с закасанными рукавами. Голодовкой он подтвердил преданность идее, за это респект и поклон! Но уж точно *Попы продались с потрохами- в храм заходить не хочется. Власть завралась так,что сама забывает сегодня о чём говорила вчера. У кормушки хрюкают так,что самим уже стыдно, но не хотят себе в этом признаться* а тут а независимая пресса не отстает, туда же.Не нужно считать людей идиотами и впаривать им такую лажу! Сергея есть за что уважать и без этого сахарного сиропа. Нам тут пытаются рассказать, что он святее Папы Римского! Такой бы на елку не полез, только хныкал бы по жизни и голодовку бы не объявлял. Зачем сочинять сказки для дурачков, только позорить Коваленку.

    23. Зверобой  
      4/сакавік/2012 у 9:58 22

      В статье ангела никто не лепит, не преувеличивайте. Ну надо же поднять людям настроение, боевой дух если хотите.
      Лепить приукрашенный образ - это когда методично, с помощью гос. СМИ через пропаганду создают миф создают про этакого супермена, который борется за счастье народное.

    24. Чалавек  
      4/сакавік/2012 у 11:25 23

      Рабіць з Сяргея Каваленкі анёла, як і дэманызаваць яго - гэта дзве крайнасці, ў якія кідацца не трэба. Ды і абмяркоўваць маральны воблік чалавека не вельмі годная справа. Гэта нагадвае размову цётачак на лаўцы дя пад'езда: "А вось ён п'яны шатаўся.." і гэтак далей.
      Але многім нашым "правільным" мужчынам і жанчынам увогуле усё "да фені" (тэлевізар паглядзелі, півам вочы залілі, - ды й добра) - паглядзець толькі на той "лехтарат", што вечарам вяртаецца з працы ў трамваі. І вось яны - добрасумленныя грамадзяне, добрыя суседзі, паважаныя калегі. Таму што такія як усе.
      А колькі інтэрнэтных "змагароў" -маю на ўвазе тых, хто толькі па клавішах клацае, пыл у вочы пускае. а на самой справе... не будзем пра сумнае.
      А тут чалавек, які сапраўды не пабаяўся адкрыта выступіць. АДЗІН. І раптам пачалі перабіраць нейкія плёткі і чуткі, хто дзе хадзіў п'яны па вуліцы і прыгаў з маста.. Сорамна, хлопчыкі!

    25. Яна Ільіна  
      4/сакавік/2012 у 13:18 24

      Уважаемый журналист, вы не в Витебске живете?

      У Віцебску. Хаця, канешне, было б назвычай цікава, напрыклад, жывучы ў Гродне, столькі гадоў ствараць эфект сваёй прысутнасці ў рэпартажах з Віцебска. Можна было б падаваць заяўку ў кнігу Гінэса 🙂

      сосед пісаў:

      В нашм городе про Сергея Коваленко знают много так что не надо ля-ля.

      Сяргея Каваленку ведаю, напэўна, гадоў 8.

      сосед пісаў:

      вспоминая поддатого Серёжу!

      Асабіста я ніколі на свае вочы не бачыла Каваленку п'яным.

    26. Яна Ільіна  
      4/сакавік/2012 у 13:32 25

      "ННВ" - не тое выданне, дзе трэба шукаць інфармацыйныя крайнасці. Аднойчы ў Віцебску з Каваленкі ўжо вылепілі "мутанта". Сэнс жа нашага інтэрв'ю быў не ў тым, каб зрабіць Каваленку "свяцей за папу Рымскага", паліць яго "цукровым сіропам" ці стварыць з яго анёла. Сэнс быў у наступным - даць слова ягонаму блізкаму чалавеку. Усе ведаюць, што Каваленка вешае сцягі, пастаянна судзіцца і г.д. Але мала хто ведае, што гэта за чалавек у самым звычайным, штодзённым жыцці. Які ён па-за шырмай палітыкі. Вось аб гэтым пераважна і ішла размова з ягонай жонкай. І самой Алене ўжо, прабачце, адназначна больш, чым вам, бачна - за каменнай яна сцяной за сваім мужам ці не.

    27. Яна Ільіна  
      4/сакавік/2012 у 13:48 26

      Ад сябе магу дадаць адно: упарты і досыць рэзкі ці жорсткі ў сваіх выказваннях Каваленка заўсёды на вачах мяняўся, калі гаворка заходзіла пра ягоных дзяцей. Ён нібы святлеў знутры, усміхаўся, забываў пра розныя палітычныя спрэчкі і з цяплом распавядаў пра тое, што ўмее, чым займаецца, як расце ягоны сын. Было бачна, што дзеці для яго шмат значаць. Жонку Алену я мала ведала да гэтага інтэрв'ю. Упершыню разам Сяргея і Алену Каваленкаў убачыла выпадкова - у тэатры. Здаецца, ў той вечар ішоў спектакль "Чорная панна Нясвіжа". І дастаткова было тады ўбачыць, як ён глядзіць на сваю Алену, каб зразумець: гэты мужчына сваёй жанчынай вельмі і вельмі ганарыцца. Яму дастаўляе шчасце бываць з ёю на людзях, у свеце.

    28. Сергей Парсюкевич  
      4/сакавік/2012 у 19:38 27

      http://interpolit.net/blogpost6856

    29. Бульбарус  
      5/сакавік/2012 у 1:00 28

      В верном направлении двигаетесь). Спасибо за рассказ

    30. grey  
      5/сакавік/2012 у 9:25 29

      ох ё, почти разрыдался(

    31. Диллетант  
      5/сакавік/2012 у 22:45 30

      Как-то уж больно фотографии похожи на постановочные. Обычно так делают, когда хотят пропиарить нерадивого депутата.

    32. Сесицкий Сергей  
      5/сакавік/2012 у 23:03 31

      Диллетант пісаў:

      Обычно так делают, когда хотят пропиарить нерадивого депутата.

      откуда в сасуте взяться нерадивому депутату...есть тока чэсные и ператрахнутые...когда ператрахивают - постановочно не снимают...а Коваленко можно и постановочно снять...это называется художественное фото...

    33. Диллетант  
      6/сакавік/2012 у 20:51 32

      Сесицкий Сергей пісаў:
      это называется художественное фото…

      Художественное... Интересное у вас представление об искусстве

    34. Сесицкий Сергей  
      6/сакавік/2012 у 20:56 33

      Диллетант пісаў:

      Интересное у вас представление об искусстве

      троллите темку потиху?....про семью Коваленко нечего сказать?

    35. Диллетант  
      6/сакавік/2012 у 21:14 34

      Сесицкий Сергей пісаў:
      троллите темку потиху?….про семью Коваленко нечего сказать?

      В зависимости от того, что вы вкладываете в это понятие. Если выражать свои суждения на эту тему -- то да.
      А семья -- это святое. Одно могу сказать, нехорошо семью использовать для достижения цели.

    36. Сесицкий Сергей  
      6/сакавік/2012 у 21:27 35

      Диллетант пісаў:

      Одно могу сказать, нехорошо семью использовать для достижения цели.

      вроде он сам флаги вешал, а не жену посылал?

    37. Диллетант  
      6/сакавік/2012 у 21:42 36

      Дело уже не в флаге. Хотя и в этом тоже. Ведь вешал он их везде и никто его не сажал. Мне кажется, хотя я со свечкой не стоял, что все им было сделан специально, чтобы спровоцировать власти на такие действия и привлечь внимание к себе, а после использовать ситуацию в свою пользу. Хоть кто и говорит, что у нас нет демократии, а вы посмотрите на другие страны. Можно ли в Англии выйти на улицу с Ирландским флагом? Когда шел суд над Коваленко, скажите, скольких осудили, задержали, посадили, оштрафовали за развешивание БЧБ? Сергею я не доверяю потому, что он принадлежит к партии БНФ, а я помню как они привлекали народ на демонстрации, выплачивая деньги и раздавая водку. Осадок остался. И по моему мнению, в данной ситуации при помоци демонстрации семьи Коваленко автор добивается создания идеального образа, хотя тут и были несколько расхожие комментарии, которые почти сразу же заминусовали.

    38. Сесицкий Сергей  
      6/сакавік/2012 у 22:18 37

      Диллетант пісаў:

      Ведь вешал он их везде и никто его не сажал. Мне кажется, хотя я со свечкой не стоял, что все им было сделан специально, чтобы спровоцировать власти на такие действия и привлечь внимание к себе, а после использовать ситуацию в свою пользу.

      никто не сажал,пока на елку не повесил...ну-ну...тогда становится очевидным, что для кого-то эта деревяшка имеет для кого-то сакральное значение...

      Диллетант пісаў:

      Можно ли в Англии выйти на улицу с Ирландским флагом?

      вы будете удивлены, но в США на День Независимости в южных штатах вывешивают флаги Конфедерации и новая Гражданская война не начинается...

      Диллетант пісаў:

      а я помню как они привлекали народ на демонстрации, выплачивая деньги и раздавая водку.Осадок остался.

      а вы не за этим разве туда ходили?...чего тогда дуетесь?...мало дали или водка паленая была? ...))))

    39. Диллетант  
      6/сакавік/2012 у 23:37 38

      Кстати про США. Там каждый сотый сидит в тюрьме, 3,5 тыс. ожидают смертной казни (среди них есть женщины и дети). При разгоне демонстрантов применяют резиновые пули. В диктаторской Беларуси такого небыло. За все время был лишь один случай применения газового баллончика да и тот больше смахивал на провокацию.

    40. Сесицкий Сергей  
      6/сакавік/2012 у 23:46 39

      Диллетант пісаў:

      Кстати про США....

      и все?...а где про негров линчуют?

    41. Litvin  
      7/сакавік/2012 у 12:04 40

      Диллетант пісаў:

      Интересное у вас представление об искусстве

      Уровень Диллитанта выше? 8)
      Диллетант пісаў:

      Можно ли в Англии выйти на улицу с Ирландским флагом?

      А он вывешивал ирландский флаг в Беларуси, или английский (хоть этот немного похож на наш).....он в БЕЛАРУСИ вывешивал БЕЛОРУССКИЙ национальный флаг, который не так давно был ещё и государственным.....пока здесь власть окончательно не захватили оккупанты и их прихлебатели.
      Диллетант пісаў:

      партии БНФ, а я помню как они привлекали народ на демонстрации, выплачивая деньги и раздавая водку.

      Оба, а я чего-то трезвый был тогда и без денег? Именно из-за такого вот бреда и минусуют. Ты ещё расскажи, как дед Позняка при немцах работал, а отец Мозаичного под Сталинградом оборону держал в это время

      Диллетант пісаў:

      Кстати про США. Там

      там абишчают зарплату 500 доларау када-нибуть? И ....3500 ... это уголовники или политзаключённые? И пересидент там самсебяпереизбираюнаскоказахочураз? И Конституция там меняется "когдамненада и какмненада"?

    42. goga  
      7/сакавік/2012 у 19:30 41

      БРАВИССИМО !!!!

    43. Васiль  
      8/сакавік/2012 у 20:49 42

      что можно говорить о С.Коваленко и его осуждении, если на просторах инета в день рождения Санникова можно обнаружить вот такую вещь:

      что это вообще за ....???!!!

    44. кру  
      8/сакавік/2012 у 20:51 43

    45. Сеня  
      8/сакавік/2012 у 22:19 44

      @ Иванна Иванова:
      Не я сталичный парень

    Каментаваць