Нацыянальны тэатр імя Якуба Коласа адкрыў юбілейны сезон

Нацыянальны акадэмічны драматычны імя Якуба Коласа распачаў свой юбілейны 90-ы тэатральны сезон 8 верасня. Гледачы па традыцыі пабачылі візітную картку калектыву – “Несцерка”. А 9 верасня кіраўніцтва тэатра правяло прэс-канферэнцыю, на якой падзялілася творчымі планамі, праблемамі, думкамі.

Выбіраючы рэпертуар

Падалося, што ў наступным сезоне коласаўцы хочуць зрабіць крэн у бок нацыянальнай драматургіі. Так, у рэпертуары тэатра павінны з’явіцца спектаклі паводле твораў Уладзіміра Караткевіча (“Каласы пад сярпом тваім” і адноўлены “Леаніды не вернуцца на зямлю”), Якуба Коласа (“Сымон-музыка”), Францішка Аляхновіча (“Цені”), Дзіны Балыкі (“Белы анёл з чорнымі крыламі”). Нават прыгадваючы Фёдара Дастаеўскага (тэатр плануе уключыць у рэпертуар спектакль “Дзядзечкаў сон”), мастацкі кіраўнік калектыву Валерый Анісенка заўважае, што пісьменнік – таксама наш зямляк, родам з Беларусі. І тым не менш, нягледзячы на вялікую колькасць прозвішчаў беларускіх аўтараў, прыярытэты іншыя:

- Няважна, які сюжэт. Важна, каб гэта абавязкова хвалявала гледача, - абазначыў накірунак рэпертуарнай палітыкі Валерый Анісенка. - У гэтым прызначэнне тэатра. Дарэчы, у апошнія гады мы шмат звярталі ўвагу на сучасную драматургію. Чаму? Таму што беларускі тэатр мае вялікую праблему. Яна ў тым, што гэта - бытавы тэатр. Мы іграем адзін і той жа сюжэт з лапцямі і вельмі добра ўмеем піць гарэлку на сцэне. А думаць? Менавіта гэтага вымагае сучаснасць. Пауза павінна панаваць на сцэне. І гэта адным спектаклем не дасягнеш, яно вымагае сучаснай манеры існавання.

Валерый Анісенка лічыць таксама, што тэатр у вялікай ступені выхоўвае чалавека, нясе асветніцкую місію. У гэтай сувязі асаблівую ўвагу ён звярнуў на п’есу Дзіяны Балыкі “Белы анёл з чорнымі крыламі”. У творы падымаецца тэма наркатычнай залежнасці.

- І не трэба рабіць выгляд, быццам праблемы няма, - лічыць мастацкі кіраўнік. - Калі мы гэта сыграем, са спектаклем трэба ісці да моладзі. У такіх выпадках пазіцыя тэатра павінна быць больш актыўнай.

“Прыманіць” гледача

Коласаўцы згаджаюцца: крызіс у краіне не мог не адбіцца і на тэатры. Адмяніліся паездкі, няма магчымасці запрасіць на пастаноўку рэжысёраў з гучнымі імёнамі. Больш таго, злабадзённым становіцца пытанне, як не страціць гледача, які прыходзіць на спектаклі. Дырэктар тэатра Аляксандр Старых запэўнівае: у коласаўцаў ёсць для гэтага свая стратэгія.

- Як бы не складвалася жыццё, чалавеку хочацца забыць свае праблемы, прыйсці ў тэатр, паглядзець спектакль, атрымаць задавальненне, а тады ўжо вярнуцца да сваіх паўсядзённых турбот, - сказаў Аляксандр Аляксандравіч і тут жа заўважыў, што адкрыццё прайшло пры поўнай зале. А колькасць рэалізаваных білетаў дазваляе меркаваць, што аншлагі будуць і надалей.

Дарэчы, рэнтабельнасць працы калектыва старанна пралічваецца, вызначаецца аптымальны рэжым працы. Летам коласаўцы не паказвалі спектаклі ў суботу і нядзелю, але затое ў тэатр можна было прыйсці ў панядзелак. З пачаткам новага сезону калектыў вяртаецца да звыклага графіку: панядзелак будзе выходным днём, вячэрнія спектаклі па выходных будуць пачынацца а 18 гадзіне, у астатнія дні – а 19. Ранейшым застаўся і кошт білета – 50 тысяч рублёў.

90 год – гэта не проста дата

Свой 90-гадовы юбілей коласаўскі тэатр адзначыць восенню 2016 года. Але аб тым, якім будзе свята, у тэатры задумваюцца ўжо зараз. Пакуль што асноўную задачу па падрыхтоўцы на сябе ўзяла літаратурная частка. А вельмі хутка да яе далучыцца ўвесь тэатральны калектыў, творчая грамадскасць, бібліятэкі і музеі горада.

- Тэатр будзе святкаваць не тыдзень або месяц. А, напэўна, пачынаючы са студзеня. І заканчваючы непасрэдна святкаваннем 90-годдзя ў лістападзе 2016 года, - адзначыў кіраўнік літаратурна-драматычнай часткі Алесь Замкоўскі. - Гэта будзе шэраг мерапрыемстваў не толькі унутрытэатральных, але і калятэатральных. 90-годдзе – гэта не проста лічба, гэта рыса, вынік працы. Тэатр бярэ на сябе адказнасць працаваць над сур’ёзнымі творамі: “Каласы пад сярпом тваім” Караткевіча, “Дзядзечкаў сон” Дастаеўскага, “Сымон-музыка” Коласа. Іх мы хочам паставіць у рэпертуарную юбілейную афішу і гэтымі работамі паказаць, наколькі тэатр можа быць тэатрам з вялікай літары і пацвярджаюць званне нацыянальнага і акадэмічнага.

Закранулі ў час прэс-канферэнцыі і праблемы. Адна з іх – неабходнасць абнаўляць трупу, прывабліваць моладзь. А каб яна прыйшла, трэба вырашаць праблему з жыллём. Але самым балючым пытаннем для мастацкага кіраўніцтва было іншае. Валерый Анісенка не аднойчы паўтарыў, што ўсе мы робім адну справу. І толькі агульныя намаганні дапамогуць стварыць сапраўдныя творы мастацтва, прывабіць у тэатр гледача, выхаваць моладзь на лепшых спектаклях. У няпросты час эканамічнага крызісу, калі думкі аб духоўнасці выцясняюць развагі аб матэрыяльным, тэатру як ніколі патрэбна падтрымка, а не крытыка або плёткі вакол яго.


Меткі: , ,

Падобнае

    5 каментарыяў

    1. Вольга   Thumb up Thumb down 0
      12/Верасень/2015 у 0:19

      А што ж гэта робіцца з мовай у вашым рэпартажы? " коласаўцы хочуць зрабіць крэн, кіраўніцтва падзялілася планамі, шмат звярталі ўвагу, тэатр мае вялікую праблему, больш таго, злабадзённым становіцца пытанне; і гэтымі работамі паказаць, наколькі тэатр можа быць тэатрам з вялікай літары і пацвярджаюць званне нацыянальнага і акадэмічнага..." і шмат чаго яшчэ. Сумна, што нешматлікі на сёння беларускі кантэнт мае такі выгляд. Можа, лепш было па-расейску?

    2. Таркус   Thumb up Thumb down 0
      12/Верасень/2015 у 14:56 1

      Вольга, на русском языке было бы лучше, но....на "трасянцы"лепш,чым зусим нияк. Языковые ошибки пусть и не критичного уровня характеризируют уровень владения родным языком членов редакции и корректора с главредом в целом. Тем более, что родом они с традиционно русскоговорящих регионов. Так что простите их. Возможно Вы возмете на себя нелегкую ношу редактирования беларусскоязычных текстов. Думаю, Сяржук не откажет и воспользуется Вашей помощю.

    3. Вольга   Thumb up Thumb down 0
      12/Верасень/2015 у 16:01 2

      @ Таркус:
      Я з Вамі нязгодная, што на трасянцы лепей, чым зусім ніяк)) Ды і не пра трасянку размова была. Усё ж такі (і паверце, гэта думка не толькі мая) чытаем мы з Вамі не пост у сацсетцы, а артыкул (ну ці нататку) у паважаным выданні, тым больш пра культурны асяродак горада. А "лепшыя" ўзоры трасянкі па тэлебачанні зараз вельмі даступныя... Да таго ж, не ў маіх, так бы мовіць, прынцыпах выбачаць ці не. Я проста выказала сваё меркаванне, можна сказаць і абурэнне. Што ж да рэдактарскай праўкі... ўпэўнена, што тут мая дапамога не патрэбна))))

    4. Барбара   Thumb up Thumb down +1
      12/Верасень/2015 у 19:21 3

      Пакуль беларусы не карыстаюцца штодзень нацыянальнай мовай, вельмі цяжка вызначыць, што такое норма. Такашкевіца? Наркамаўка? Мова рэформы Лукашэнка?
      "...паявіліся публікацыі гнусныя..", "...навучыць мысліць тут, цяпер, адразу...", "...калі гэта ўдаецца - другая якасць ў артыста.." і г.д. Вольга, тут Вы праблем не бачыце? Да гэтага выдання Вы (здаецца????) маеце нейкае дачыненне? Ці не скіраваць канструктыўную крытыку і туды таксама? Дзякуй за ўвагу 😉

    5. Вольга   Thumb up Thumb down 0
      12/Верасень/2015 у 22:11 4

      Што такое норма вызначана нарматыўнымі граматыкамі))) Пра мову рэформы Лукашэнкі (дарэчы, у беларускай мове прозвішчы на -ка скланяюцца) неяк да гэтага часу не чула. Не зусім карэктна. на мой погляд, прыводзіць вытрымкі з іншага кантэнту і іншага аўтара, калі размова пра Вас. А ўвогуле (так, на ўсякі выпадак) "канструктыўная крытыка" не зусім прыдатная да артыкула на расейскай мове і тое, пра што Вы гаворыце, мае дачыненне да цытаты, г. зн. да гутарковай мовы. А яшчэ, чаго ж Вы так абураецеся? Якая розніца, хто і да чаго мае дачыненне (тым больш, што Вам нешта здаецца)? Кожны мае права на сваю думку)))) З павагай

    Каментаваць